Artur Żmijewski: Film to praca zbiorowa

Swoją skromnością, otwartością i cierpliwością ujął widzów 6.Festiwalu Reżyserii Filmowej w Świdnicy. Nie ma w sobie nic z gwiazdy ani celebryty, choć dzięki popularnej roli Ojca Mateusza powodów ku temu ma wiele. Artur Żmijewski, odtwórca jednej z głównych ról w znakomitym filmie „Mój rower” (obraz nominowany do nagrody Złotego Dzika), o swojej pracy, metamorfozach i świdnickim festiwalu w rozmowie z Adrianną Woźniak.

Czym jest dla Pana film „Mój rower”? Pojawiły się głosy, że jest to swoiste studium męskiej natury, męskiej duszy, czy męskich relacji – nie tylko w rodzinie.

Przystępując do kręcenia filmu nie rozumieliśmy tego w taki sposób, w tak – powiedzmy – dosłowny sposób, ale coś w tym na pewno jest. Jest to film o relacji trzech pokoleń facetów, każdy z nich ma trochę inne myślenie na temat życia i świata. Tutaj jak w soczewce odbija się odwieczny problem konfliktu pokoleń, który jest nieunikniony i tego mostu, który powoduje, że porozumienie następuje dopiero pomiędzy co drugim pokoleniem. Jest taka archetypiczna sytuacja w tym filmie, że ojciec z synem dogadać się nie może, ale dziadkowi z wnukiem udaje się to bardzo dobrze. Jak się nad tym zastanowić, być może ojcowie stawiają dzieciom zbyt duże wymagania, być może mają w stosunku do nich zbyt duże oczekiwania. A dziadkowie ze swoim doświadczeniem życiowym, ze swoją mądrością – mają świadomość, że istnieją pewne rzeczy, których nie da się przewalczyć. Być może jest to jeden z głównych wniosków, który płynie z tej opowieści: że świat jest tak skonstruowany, że najlepiej jest być blisko z drugim  człowiekiem niezależnie od tego, jakie on ma wady czy zalety. Być blisko i dawać mu szansę na to, żeby był taki, jaki jest, nie oczekiwać od niego tego, czego sami od siebie oczekujemy.

Więc jaką funkcję pełni  „Mój rower”? Dydaktyczną?

Dla mnie ze swojej istoty jest to niemal sytuacja archetypiczna, bo to jest film, który powstał po to, żeby opowiedzieć pewną historię – kino jest w głównej mierze właśnie po to i od nas zależy, czy te historie będą głupie, mądre, płytkie czy głębokie. Można by było używać różnych innych określeń próbując przyłożyć miarę do tego typu rzeczy, ale niewątpliwie kwestią najważniejszą jest ciekawe opowiedzenie historii, która obchodzi najpierw scenarzystę, potem – reżysera, a następnie grupę ludzi, która się zbiera, aby ten film zrobić – bo to, co widzimy na ekranie jest efektem pracy zbiorowej. Film nie jest nigdy efektem pracy tylko reżysera, tylko scenarzysty, tylko aktorów, ale także wszystkich innych obecnych na planie i od tego, w jakiej atmosferze to przebiegało, zależy efekt końcowy.

Zauważyłam, być może niesłusznie, że z biegiem lat pana role łagodnieją – od „Psów” po „Ojca Mateusza”. Cy są to świadome wybory?

Myślę, że rolę w „Moim rowerze” można by było adresować w kierunku „Psów”, mój bohater bywa bardzo nieprzyjemnym typem. Ale ja zawsze usiłowałem sobie świadomie układać w życiu tak, aby praca w tym zawodzie była najbardziej różnorodna – fajnie jest zagrać bandytę, ale równie fajnie jest zagrać policjanta. Fajnie jest zagrać kogoś odpychającego i opryskliwego, ale równie dobrze jest zagrać kogoś, kto jest miły i sympatyczny. Właśnie w tym sensie zawsze starałem się wybierać rzeczy bardzo różne, chociaż mój wybór zawsze był nieco ograniczony, dlatego, że rynek filmowy w Polsce nie jest tak wielki, jakby mogło się wydawać. Są też pewne rzeczy, których nie zagrałem i pewnie nigdy bym nie zagrał, bo są one poza moja wrażliwością, poglądem, światem. Jest też wiele ról, których nie zagram, bo mój czas na nie minął. To nie jest już wiek, w którym mógłbym zagrać np. Hamleta. Ale właśnie z tego powodu trzeba podchodzić do życia z pełną otwartością i cierpliwie czekać na to, co życie może przynieść fajnego. Nie odmawiać po drodze rzeczy, które pozornie wydają nam się niezbyt ciekawe, bo często są bardzo interesujące w istocie, ale musimy się do nich przygotować: przygotować swoje myślenie do rzeczy, które są dla nas nieoczekiwane, aby móc się z nimi zmierzyć – to jest właśnie wyzwanie. A nie rzecz, którą my sobie założymy, że zrobimy – to jest wymyślone, wyreżyserowane. Życia nie da się wyreżyserować, a bycie aktorem jest też życiem w pewnym sensie – jest to zawód, który się z nim miesza cały czas.

Czy seriale to sztuka?

Serial również może być sztuką,  przypomnę chociaż takie  jak „Dom” czy „Królowa Bona”, do których często i chętnie wracają ludzie z mojego pokolenia. Ale biorąc pod uwagę serial, który łączy wszystkie pokolenia, dajmy na to „Alternatywy 4″, trzeba jasne stwierdzić: tak, serial może być sztuką. Jest to tylko kwestia tego, jak my się do niego zabieramy i czy chcemy robić to uczciwie i na najwyższym poziomie profesjonalizmu czy prześlizgnąć się przez niego i pochałturzyć – potraktować jak protezę. Wydaje mi się, że u nas, jeśli chodzi o poziom seriali to wbrew wszystkim utyskiwaniom i narzekaniom, nie jest tak źle. Niektórzy bardzo błędnie oceniają pewne sytuacje – serial to jest coś innego niż sitcom czy telenowela. Wszystko usiłuje się wkładać do jednego wora, a prawda jest taka, że serial to jest taka figura, w której mamy do czynienia z cotygodniową emisją premierowego odcinka w cyklu trzynastu części kręconych seriami. Sitcom – wiadomo: śmiechy widowni, realizowany w studio. I telenowela, gdzie widzimy aktorów tego samego przedsięwzięcia przez cztery czy pięć dni w tygodniu. A my usiłujemy zrównać to wszystko z produktami wenezuelskimi czy brazylijskimi, które też muszą się pojawiać w telewizji, bo ludzie tego chcą i się przy tym bawią. A taka jest rola telewizji – musi dawać pożywkę i zadowalać wszystkie grupy odbiorców.

Jak traktowany jest dubbing? Jako poważne przedsięwzięcie czy rodzaj zabawy?

Przy dubbingu – o ile podejdzie się do niego zawodowo – można mieć naprawdę fantastyczną zabawę. Bo jeśli tylko chcemy się bawić, to późniejszy efekt nikogo nie zadowoli. Jednak w przeciwieństwie do filmu i teatru możemy sobie pozwolić na więcej swobody. W studio możemy sobie robić mnóstwo głupich min, zachowywać się jak dzieci – tego nikt poza realizatorem i reżyserem nie widzi. Możemy sobie pozwolić na najbardziej dziwne rzeczy, które chcemy zagrać, ale nie wolno traktować ich z przymrużeniem oka – w przeciwnym razie będą niewiarygodne. Jeśli zrobimy je bardzo poważnie, to wywołają one takie wrażenie, z którego wszyscy będą zadowoleni.

A propos FRF – czy reżyseria filmowa to taka dziedzina, która powinna mieć swój festiwal i odrębne nagrody?

Biorąc pod uwagę, że taką imprezę mają operatorzy na Camerimage, aktorzy na festiwalu im. Tadzia Szymkowa, nie widzę powodu, dla którego reżyserzy takiej imprezy mieć by nie mieli – w końcu są oni zawsze szefami w tych grupach. To reżyser stwarza ten świat, kreuje go, zaprasza do współpracy kolejnych ludzi – całą ekipę dobiera on sam. I ostatecznie to właśnie on odpowiada za efekt końcowy. Reżyseria filmowa jest rzemiosłem, ale też sztuką – i powinna być w jak największej ilości wypadków, bo wtedy będziemy mogli mówić o najwyższej jakości kinie, a do tego w końcu mierzymy. Po to się urodziliśmy, aby robić filmy fabularne i dlatego też z taką przyjemnością na takie imprezy przyjeżdżamy. A Świdnica jest fantastycznym miejscem i, jak już zdążyłem się zorientować, a to mój pierwszy pobyt tutaj – mieszkańcy naprawdę lubią ten festiwal!

swidnica24.pl

Artur Żmijewski: czego warto spróbować w życiu

Artur Żmijewski. Aktor. Wydaje się niedostępny, ale ma serce na dłoni.

WARTO PAMIĘTAĆ O LUDZIACH

Złapałem się na tym, że właśnie na planie serialu „Ojciec Mateusz” uświadomiłem sobie, jak niezwykle łatwo jest popaść w tarapaty. Żyjemy w biegu i czasem jakiś przypadek, zdarzenie losowe sprawia, że życie zaczyna się walić. Im dłużej żyję i doświadczam pewnych sytuacji, tym mocniej czuję, że ważne jest, żeby zatrzymać się na moment, zwrócić na drugiego uwagę. Warto to robić, nawet jeśli nie można dać niczego więcej poza uściśnięciem dłoni. To potem często procentuje obu stronom. Na planie „Mojego roweru” podszedł do mnie Piotrek Trzaskalski i powiedział: „Ten Krzysiek (Chodorowski) strasznie się denerwuje, pogadajcie”. Usiedliśmy naprzeciwko siebie i wtedy zdałem sobie sprawę, że jestem dwa razy starszy, przypomniałem sobie sprzed 20 lat takiego samego dzieciaka. I tak mi się zrobiło śmiesznie i dziwnie na sercu. Jako młody aktor przy „Lawie” Tadeusza Konwickiego zmagałem się z pierwszymi wersami wielkiej improwizacji: „Samotność, cóż po ludziach, czym śpiewak dla ludzi...”. Stałem przy oknie. Pierwsza próba, druga, trzecia, a ja cały czas jestem niepewny. I wtedy jak ten cień przeszedł koło mnie Holoubek i wysączył mi do ucha: „To konstatacja”. Pomogło. Kiedy widzę kogoś, kto ma ten problem, podchodzę i mówię dwa słowa, jak starszy kolega. Pracujemy razem i jeśli on nie zbuduje postaci, to ja nie będę miał od kogo odebrać emocji i komu ich oddać.

Zbierałem kiedyś na pamiątkę scenariusze, spaliłem wszystko. Pamiątki trzeba zbierać w swojej głowie. Na kilku zdjęciach, żeby przypomnieć sobie ludzi, których już nie ma, a byli jeszcze przed chwilą, jak Krzysio Kolberger, Maciek Kozłowski czy Dusia Trafankowska. Spotkania z ludźmi są ważne. A czego nie warto? Piekielnie trudne pytanie. Dać wciągać się narkotykom, bo potem ludzie kończą na Dworcu Centralnym złotym strzałem, jak jeden z kolegów aktorów, mój równolatek. Nie warto marnować życia używkami. Przekreślać rodziny. Warto czasami wyjść na spacer, porozmawiać, żeby znaleźć odpowiedź, choćby jakąś cząstkę odpowiedzi na pytania, które nas nurtują. I pamiętać, że nic się nie dzieje od razu.

http://www.kobieta.pl/

HERMAN I ŻMIJEWSKI W FILMIE OPARTYM NA DRAMATYCZNYCH WYDARZENIACH

Historia podmienionych w szpitalu sióstr nie tylko diametralnie zmieniła życie dwóch rodzin, ale też poruszyła całą Polskę.  Inspirowany prawdziwymi wydarzeniami film "Oszukane", z doskonałą Katarzyną Herman i Arturem Żmijewskim zobaczymy w kinach już 10 maja.

"Oszukane to historia o dojrzewaniu. Każda z kobiet w tej historii musi przejść przez próbę, która pokaże, czy potrafi kochać, wybaczać. I matki, i córki buntują się wobec tego, co je spotkało, każda z nich została jakoś oszukana" – tłumaczy producentka filmu, Krystyna Lasoń.

"Oszukane" to kino, w którym odnajdzie się każdy. Bo pokazuje jak nieprawdopodobną siłę potrafi znaleźć w sobie człowiek, gdy los wystawia go na wielką próbę. W emocjach bohaterów odnajdzie się wielu z nas. "Film stawia takie pytania, które ważne są zarówno dla bardzo młodych widzów, jak i dla całkiem dojrzałych: kim jestem, kogo kocham, kto jest dla mnie najważniejszy, co zrobię, gdy stracę tę najważniejszą na świecie osobę" – dodaje producentka.

W roli bliźniaczek zobaczymy autentyczne siostry – Karolinę Chapko ("Yuma") oraz Paulinę Chapko ("Sala samobójców").  Rodziców, którzy ponoszą największy koszt pomyłki sprzed lat zagrają: Katarzyna Herman, Artur Żmijewski oraz Ewa Skibińska.

"Oszukane" w kinach od 10 maja.

plejada.pl

Artur Żmijewski: Czuję, że żyję!

Czy w lekarskim fartuchu, czy w sutannie księdza, zawsze zdobywa serca widzów. Nic dziwnego, że Artur Żmijewski okazał się ulubionym aktorem czytelników „Party”.

AGNIESZKA PROKOPOWICZ / PARTY

Na początek uspokajamy wszystkie fanki doktora Burskiego z „Na dobre i na złe”. Artur Żmijewski (44) nie odchodzi z serialu! Aktor śmieje się z ostatnich doniesień na ten temat. Nigdy nie wpadłby na taki pomysł. Zżył się z postacią sympatycznego chirurga z kliniki w Leśnej Górze. Przecież to właśnie dzięki tej roli pokochały go miliony Polek! Te, które nie uległy urokowi Żmijewskiego w lekarskim kitlu, doceniły wdzięk ojca Mateusza pędzącego na rowerze przez Sandomierz. Aktor dokonał w Polsce niebywale trudnej rzeczy. Połączył pracę w serialach z udziałem w ambitnych projektach filmowych. Za rolę doktora Burskiego pokochali go widzowie, za kreację w „Katyniu” Andrzeja Wajdy – krytycy filmowi. Branża filmowa z uznaniem wspomina jego role u Wojciecha Marczewskiego, Krzysztofa Zanussiego czy Tadeusza Konwickiego. Nasza nagroda dołączy do kilkudziesięciu innych, którymi uhonorowano aktora.

Idealny mąż 
A przy tym wszystkim Artur Żmijewski nie był bohaterem ani jednego skandalu! Jego życie przypomina ideał. Od 20 lat jest mężem Pauliny, którą poznał jeszcze w szkole średniej. Ślub wzięli po ośmiu latach związku. Dziś mają troje dzieci – Ewę (17), Karola (10) i Wiktora (8). Paulina pracuje w Niepublicznym Gimnazjum Językowym w Legionowie.

Aktor zawsze podkreślał, że to dobra sytuacja, gdy oboje pracują w innych zawodach. „Dzięki temu dom jest dla nas miejscem, w którym po prostu odpoczywamy, cieszymy się sobą i planujemy przyszłość”, mówił w wywiadach. Żmijewscy bardzo rzadko pojawiają się na bankietach. Jeśli już wychodzą wieczorem z domu, to wybierają raczej kameralne kolacje w gronie znajomych. 
Aktorzy, którzy z nim pracują na planie seriali czy filmów, nie mogą się go nachwalić. „Wspierający, bardzo dobrze wychowany, zrównoważony...”. Czy rzeczywiście nie ma wad? By to sprawdzić, daliśmy aktorowi słynny kwestionariusz Prousta wzbogacony o kilka pytań „Party”. Jaki jest naprawdę Artur Żmijewski? Oceńcie sami...  

Główna cecha mojego charakteru...
Konsekwencja! Jestem człowiekiem konsekwentnym i z determinacją dążę do wyznaczonego celu. Lubię doprowadzać sprawy do końca.

Cechy, których szukam u kobiety...
Nigdy nie szukam u kobiety żadnych konkretnych cech! Co to za pomysł? Kobieta powinna być tajemnicą. A kiedy nią jest... odzywa się we mnie dusza odkrywcy.

Co cenię u przyjaciół... 
Lojalność i przywiązanie. I zdrowe spojrzenie na mnie. Żeby w każdej chwili mogli kopnąć mnie w tyłek i powiedzieć: … To już nasza tajemnica!

Moja główna wada... 
No bez przesady!!! Przecież ja nie mam wad! No chyba że... A w końcu, dlaczego miałbym się wam z nich spowiadać?

Moje marzenie o szczęściu... 
Każdy ma takie marzenia, ale upublicznione przestają być „moje”. Sorry!

Co byłoby dla mnie największym nieszczęściem... 
Wolę nie kusić losu. Nie będę o tym mówił.

Kim lub czym chciałbym być, gdybym nie był tym, kim jestem...
Wtedy zastanawiałbym się nad tym, kim chciałbym być. Mam nadzieję, że taki moment nigdy nie nastąpi!

Kiedy kłamię... 
Nigdy!

Słowa, których nadużywam... 
Jest kilka takich... nieparlamentarnych. No k..., nie ma ludzi bez wad! Tak?

Kiedy poznałem moją żonę, poczułem... 
Nie lubię rozmawiać o życiu prywatnym.

Ze ślubu najlepiej pamiętam... 
...że się odbył.

W dniu narodzin dzieci byłem... 
...przy żonie! A gdzie miałem być?!

Jestem tatą... 
No nie da się zaprzeczyć. To fakt!

Kiedy gram, czuję... 
Tego się nie da opisać. Za każdym razem jest inaczej. I za każdym razem czuję, że żyję!

Moi artystyczni idole to... 
...wspaniałe pokolenie, które zbyt szybko się wykrusza: Gustaw Holoubek, Zbigniew Zapasiewicz, mój wspaniały opiekun roku Andrzej Łapicki.

Sukces „Ojca Mateusza” jest dla mnie... 
...wielką radością! Ale też jednocześnie ogromnym wyzwaniem. Nie jest łatwo zmierzyć się z takim sukcesem i nie zwariować. Ale staram się!

Za 20 lat chciałbym... 
...tego, co każdy człowiek na świecie! Być! Po prostu!

http://polki.pl/

Męskie granie

ARTUR ŻMIJEWSKI Męskie granie

Na festiwalu filmowym w Gdyni o „Moim rowerze”, w którym Artur Żmijewski zagrał jedną z głównych ról, mówiło się, że jest to „Almodóvar dla mężczyzn” – wyciska z widza śmiech i łzy. Jak życie. Ten film jest pretekstem do rozmowy o tym, co w życiu ważne – o relacjach z dziećmi, pracy i upływającym czasie. „Staram się patrzeć przed siebie i nieść plecak ze wszystkimi rzeczami, które mi się już przydarzyły, żeby o nich pamiętać i nie powtarzać tych samych błędów” – mówi „Gali” aktor. Przepaści się nie boi, bo przecież to, co najważniejsze, zapisane jest w Dekalogu.

„Mój rower” Piotra Trzaskalskiego to historia trzech mężczyzn: ojca, syna i wnuka. Jazzman Michał Urbaniak gra 70-letniego ojca, klarnecistę, Pan – syna, światowej sławy pianistę, wnuka Krzysztof Chodorowski.

To była wielka przygoda. W biegu dzisiejszego świata, w morzu dziwnych historii filmowych, które często są miałkie, o niczym, albo smutne i nieniosące żadnej nadziei, nagle pojawił się film Piotra, taki trochę film drogi, trochę psychologiczny, trochę rozliczeniowy pomiędzy trzema facetami, którzy nie potrafią ze sobą rozmawiać, być, żyć, nie raniąc się przy tym. W tym filmie nie ma sentymentalnych puent, ale pozostaje nadzieja. Są trzej faceci i muzyka, która jest wszechobecna.

Były nocne, mocne męskie rozmowy?

Były nocne sceny męskie, bardzo poważne, w których musieliśmy brać udział (śmiech). Piotrowi bardzo zależało na tym, żeby nasza trójka dobrze się dopasowała. W związku z tym cały scenariusz mieliśmy nie tylko przegadany, ale też wypróbowany, przez kilka tygodni spotykaliśmy się niemal codziennie. Chodziło głównie o Michała, który po raz pierwszy występował w takiej roli, ale szybko okazało się, że wszelkie obawy były niepotrzebne. Michał fantastycznie sprawdził się w roli aktora, choć pochodzi z kompletnie innego świata. On sam mówił nam, że czuje się tak, jakby wchodził na scenę i musiał grać, nie znając nut, więc robił wszystko intuicyjnie. Ale ta intuicja nigdy go nie zawiodła. Miał tak niesamowitą łatwość wchodzenia w dialogi i stany emocjonalne, że mnie to wręcz fascynowało.

Opowiadał na planie anegdoty ze swojego życia?

Mnóstwo, wiele z nich opowiedział zresztą w swojej autobiograficznej książce („Ja, Urbanator. Awantury muzyka jazzowego” Andrzeja Makowieckiego – przyp. red. ). Ja wyniosłem z tego spotkania budującą lekcję. Poznałem w swoim życiu mnóstwo nieprzeciętnych ludzi, widziałem, jak każdy z nich inaczej reaguje na sukces, na porażki. Michał, który jest z pokolenia moich rodziców i – jak sam mówi – „żył, jak chciał”, przeżył niesamowite historie,zagrał z najlepszymi muzykami i jeszcze będzie grał z największymi, który sam jest światowej sławy muzykiem, pozostał przy tym człowiekiem niezwykle skromnym, wrażliwym, uczciwym i otwartym. On niczego nie udaje. Jest sobą, nie ma w nim nawet cienia gwiazdorstwa. W dużej części dzięki niemu czas spędzony przy tym filmie to nie była tylko praca, ale też początek przyjaźni. Miesiąc po zakończeniu zdjęć stawiliśmy się z rodzinami na fantastycznym koncercie, jaki Michał zagrał w Sali Kongresowej. To nas wszystkich jakoś emocjonalnie scaliło.

Pan sam jest ojcem dwóch synów. Jaką ważną lekcję wyniósł Pan z tej filmowej historii?

Żeby żadnej sytuacji w życiu nie zostawić niedopowiedzianej, zwłaszcza w relacjach z najbliższymi. Nawet jeśli prawda jest bolesna, a zazwyczaj bywa, lepiej wypowiedzieć ją na głos, prosto w oczy, żeby emocje mogły się oczyścić, żeby dać sobie szansę na życie jeśli nie w miłości, to przynajmniej w przyjaźni, w zgodzie. W filmie wiele rzeczy, które wydarzyły się pomiędzy ojcem, synem i wnukiem wynika z niedopowiedzeń właśnie i niezrozumienia intencji ojca w stosunku do syna. To się potem przekazuje z pokole-nia na pokolenie. Trudno od tego uciec. Jeśli człowiek nie zbierze się na odwagę, żeby się z tym zmierzyć, będzie powielał te same błędy w stosunku do swoich dzieci. Drugi morał jest taki, że zawsze przychodzi taki moment, kiedy nasze życie zmienia się nieodwracalnie i nie mamy szansy, żeby zatrzymać to, co było. Pewne rzeczy mijają bezpowrotnie. Trzeba umieć się z tym pogodzić.

Zapamiętał Pan sobie jedno szczególne zdanie?

Nie zapamiętuję i nie chcę pamiętać takich rzeczy. Kiedyś z pietyzmem składałem w pokoju wszystkie scenariusze,jakie dostawałem, i po latach zrobił się z tego ogromny stos. Pewnego dnia zebrałem wszystko i wyrzuciłem. Uznałem, że to dla mnie za duże obciążenie psychiczne, że nie powinienem przekładać życia moich bohaterów na moje życie prywatne, a wreszcie – że w domu zrobił się potworny bałagan. Do pewnego momentu byłem w stanie wyrecytować wszystkie swoje role, po kolei, według dat. W końcu powiedziałem stop, to nie ma sensu, nie ma powodu np. żeby znowu pochylać się nad losem Gustawa-Konrada, Edwarda II czy Eleganta z „Psów” Władka Pasikowskiego. Trzeba zamknąć się na tamten świat i iść do przodu w życiu realnym. Więc teraz wszystko idzie do niszczarki albo dzieci biorą do szkoły na makulaturę.

Zagrał Pan ponad sto ról: w filmach, teatrach, Teatrze Telewizji, serialach. Niedawno miał Pan urodziny. Pomyślałam sobie, że jako mężczyzna aktor jest Pan szczęściarzem, bo nie musi się Pan stresować upływem czasu...

Hm, dziś od rana boli mnie kolano...(uśmiech) Mam poczucie, że dopóki odnajduję siłę, żeby wstać rano z łóżka, to wszystko jest w porządku, nie zwracam uwagi na upływający czas. I nie ma w tym żadnej kokieterii, naprawdę. Kiedy obudziłem się w dniu swoich urodzin i pomyślałem: „Ile to ja już mam lat?”, to musiałem się chwilę zastanowić. Nie liczę lat, bo uważam, że to absolutnie nie ma sensu. Wszyscy przemijamy, więc nie będę się zastanawiał, czy zostało mi dziesięć lat czy pięć miesięcy życia. Staram się patrzeć przed siebie i nieść ten plecak ze wszystkimi rzeczami, które mi się już przydarzyły, żeby o nich pamiętać i nie powtarzać tych samych błędów.

A to się da?

W wielu wypadkach tak, ale nie zawsze. Tylko wtedy, gdy człowiek jest wystarczająco czujny, ma oczy szeroko otwarte. Najważniejsze to umieć się do błędu przyznać, nie musimy od razu rozgłaszać tego całemu światu, ale przed samym sobą. W życiu trzeba chcieć.

A jak czasami zwyczajnie się Panu nie chce, biczuje się Pan?

Nie jestem masochistą, nie lubię dokonywać na sobie gwałtów, choć często muszę robić pewne rzeczy bez względu na to, czy mi się chce, czy nie. Tak jest życie skonstruowane i ja się z tym pogodziłem. Uważam, że nie ma co się kopać z koniem. Większość tzw. dorosłego życia składa się z obowiązków. Tylko dzieciom wydaje się, że mają dwa obowiązki: chodzić do szkoły i trzymać porządek w pokoju, a potem, jak staną się już dorosłe, czeka je wolność. To jest, niestety, kompletne nieporozumienie. Prawda jest taka, że im człowiek bardziej dorosły, tym więcej obowiązków na niego czeka, a on tym częściej myśli o swobodzie i wolności, bo ma jej coraz mniej.

Czuje Pan jeszcze smak tamtej studenckiej wolności, kiedy zaczął Pan dorosłe życie w akademiku?

Mieszkałem w domu, z mamą. Całe studia dojeżdżałem z Legionowa do Warszawy, dzień w dzień, wyruszałem rano, wracałem wieczorami...

To musiało Pana zahartować.

To nie był dla mnie czas stracony, bo w kolejce mogłem czytać, słuchać muzyki, przemyśleć jakieś rzeczy. Oczywiście zdarzało się, że musiałem czekać godzinę, półtorej na transport i spóźniałem się na zajęcia, ale rzadko. Nie widziałem powodu, żeby siedzieć w akademiku. Widocznie tak jestem skonstruowany, że lubię mieć kawałek własnego terytorium, żeby po kilkunastu godzinach spędzonych z kolegami móc uciec w swój świat. Pamiętam, że moi koledzy dziwili się trochę, że z takim uporem dojeżdżam, ale może dzięki temu wyszedłem ze studiów odrobinę zdrowszy psychicznie? Poza tym zahartowało mnie to w tym sensie, że dziś nie widzę problemu w tym, żeby usiąść za kierownicą i jechać codziennie półtorej godziny do pracy. Wiem, że moje życie polega na tym, że gdy pracuję, to wstaję o piątej rano i wracam do domu po 21. Ale wiem też, że potem mam przez jakiś czas wolne i mogę być z rodziną.

Jest Pan niebywale poukładany wewnętrznie, zdyscyplinowany. Zawsze Pan taki był?

Mam poczucie, że od młodości jestem człowiekiem, który ma dystans do siebie i do świata. I ten dystans z każdym rokiem, z każdym dniem się zwiększa. Do pewnych rzeczy mam coraz większą cierpliwość, inne z kolei bardziej mnie denerwują, bo im jestem starszy, tym mam większą świadomość, że czas się kurczy. Myślę sobie, że jeśli wstaję rano i poświęcam swój czas na różne zajęcia, co zajmuje mi kilkanaście godzin na dobę, a ktoś mi mówi, że czegoś nie zrobił z jakiegoś błahego powodu, choć obiecał i się zobowiązał – to trafia mnie szlag. W tym sensie stałem się bardziej choleryczny: mam większe zrozumienie dla słabości jako takiej, bo wiem, że ludzie są ułomni, ale nie mam wyrozumiałości dla lenistwa, braku szacunku dla innych osób czy lekceważenia czasu, który ktoś nam poświęca. Zdarza mi się nawet wybuchnąć z tego powodu, ale chyba dobrze, bo to stwarza dla mnie taki wentyl bezpieczeństwa.

Czego przede wszystkim chciałby nauczyć Pan swoje dzieci?

Chciałbym moim dzieciom pokazać jak najwięcej możliwości, żeby potem miały najszerszy wybór, jaki się da. Nie mam złudzeń, wiem, że gdy dorosną, ich życie i tak potoczy się swoim torem, a one podejmą własne decyzje. Myślę, że jako rodzice nic bardziej sensownego nie jesteśmy w stanie zrobić. Jak patrzę na moje dzieci, widzę, że każde z tej trójki jest zupełnie inne. Nie można do nich przyłożyć gotowego szablonu, każde wymaga innego podejścia i myślenia na swój temat. Każde z nich ma lepsze i gorsze dni, podobnie jak my: czasami jesteśmy rodzicami wyrozumiałymi i cierpliwymi, czasami bywamy niesprawiedliwi. Dlatego zawsze im powtarzam: chcecie grać w tenisa, proszę bardzo; chcecie grać na instrumencie, proszę bardzo; chcecie rysować, róbcie to. Róbcie cokolwiek, próbujcie, szukajcie.

A zasady moralne – co jest ważne?

Wszystko zostało jasno określone w Dekalogu, niczego więcej nie trzeba tu kombinować. Jeśli dziecko tego się nauczy, cała reszta idzie jak z płatka. Tylko trzeba nauczyć się podstawowych przykazań na tyle dobrze, żeby się nie zastanawiać, co jest dobre, a co jest złe. Chodzi o to, żeby potem człowiekowi automatycznie włączała się czerwona lampka – to mogę, a tego mi nie wolno. To nam pozwala nie brnąć w rzeczy, które mogą nas strącić w przepaść.

Pomyślał Pan kiedykolwiek, że to nie jest zawód dla Pana, że popełnił Pan błąd?

Nie, nigdy i niczego nie żałuję. A wie pani dlaczego? Bo zawsze staram się szukać w tej pracy czegoś, co mnie osobiście dotyka, co mnie obchodzi, a nie tylko odtwarzać to, co napisane na papierze. To mi daje tak wielką frajdę, że nie nudzę się po tylu latach pracy. Ja już to mówiłem, ale powtórzę, że nie mam marzeń zawodowych, ponieważ one bardzo szybko się spełniły. Zagrałem Gustawa-Konrada w „Lawie” Tadeusza Konwickiego na trzecim roku studiów. Potem spotykałem niezwykłych ludzi, którzy wiele mnie nauczyli. Jeden z reżyserów kiedyś mi powiedział: „Nie czekaj na Hamleta, bo pewnego dnia może się okazać, że jesteś już do tej roli za stary. Bądź otwarty na wszystkie propozycje – możesz polec albo zwyciężysz, ale zawsze próbuj”. Dziś uważam, że to jest najbardziej przystający do mojego zawodu sposób myślenia: nie marzyć. Marzenia są dobre w życiu prywatnym, ale nie zawodowym. Czasami myślę, że dostałem wielki dar od losu. Na emeryturze będę mógł opowiadać wnukom mnóstwo ciekawych rzeczy. Oczywiście lekko podkoloryzowanych (śmiech). Ale to nie będą bajdurzenia starszego pana, tylko historie, które naprawdę mnie w życiu spotkały. I mam poczucie, że to będzie ciekawe słuchowisko.

http://www.gala.pl/

RÓŻCZKA I ŻMIJEWSKI CHARYTATYWNIE

Znani aktorzy promują nowa akcję UNICEF. Jak jeszcze pomagają gwiazdy?

CHARYTATYWNY SHOW-BIZNES

DODA CHARYTATYWNIE I... Z PUPĄ NA WIERZCHU

Nie oszukujmy się, polskie gwiazdy nie mogą pomagać tak spektakularnie jak ich Hollywoodzcy koledzy. Po prostu nie stać ich na przekazywanie biednym astronomicznych kwot , starają się jednak jak mogą i to nie tylko w momentach, kiedy dzieje się tragedia.

Ostatnim przykładem takiej działalności są Magdalena Różczka i Artur Żmijewski . Aktorzy promują kampanię UNICEF-u "Reszta w Twoich rękach", która ma na celu niesienie pomocy dzieciom w najuboższych rejonach świata. Nie przypadkowo promocji towarzyszą wielkie monety , akcja ma bowiem na celu przekonanie Polaków, by przy płaceniu za zakupy, resztę pobierali w tzw. Dobrych Dukatach. Każdy Dukat to równowartość 4 złotych, za które UNICEF następnie kupuje szczepionki, środki opatrunkowe, żywność.

Artur Żmijewski, który od lat działa jako ambasador dobrej woli UNICEF w towarzystwie nowicjuszki w tej dziedzinie - Magdaleny Różczki.

Użyczanie swoich nazwisk i wizerunków przez znane osoby w celu promowania akcji charytatywnych jest najpopularniejszą formą pomocy jednak to nie jedyny sposób sławnych, by pomagać. Polscy aktorzy, piosenkarze i celebryci od kilku lat z inicjatywy Oliviera Janiaka tworzą Kalendarz Dżentelmeni . Dochód ze sprzedaży kalendarzy przeznaczony jest na zakup butów dla dzieci z domów dziecka. Do innego kalendarza pozują panie. Gwiazdy wspierają akcję "Chronię życie przed rakiem szyjki macicy" pozując do kalendarza "Dbam o zdrowie" . Gwiazdy zza oceanu mają nieco większe pole do popisu. Moga na przykład zaprojektować ubrania, jak Gwyneth Paltrow , Katie Holmes czy Victoria Beckham , perfumy jak Antonio Banderas .

Akcje podejmowane przez gwiazdy można mnożyć, ale ważne jest jedno - mimo sławy i bogactwa znani nie zapominają o najbardziej potrzebujących i za to je kochamy.

plejada.pl

Staram się dawać dobry przykład

Staram się dawać dobry przykład

7 grudnia, w niedzielny wieczór, usiądziemy całymi rodzinami przed telewizorami, włączymy Jedynkę, zanurzymy się po uszy w popcornie i obejrzymy pierwszy odcinek serialu "Ojciec Mateusz". Z Arturem Żmijewskim o kondycji katolicyzmu, porządnych ludziach i dobrodziejstwach telewizji rozmawia Agnieszka Kropielnicka, która odwiedziła plan zdjęciowy w Sandomierzu.

Ależ pana pędzą w kółko na tym rowerze! Stop, akcja, dubel - i znów od początku.

Uff. Nawet chciałem od razu przeprosić, jestem trochę zmęczony. A jeszcze rynek pochyły, więc sporo trzeba jeździć pod górkę. Jak się tak podjedzie piąty, siódmy, dziesiąty raz... To wymaga kondycji dwudziestolatka. Ale ma nawet dobre strony, bo... 

...osłabiony wysiłkiem będzie pan mniej czujny i zdradzi więcej szczegółów ze swojego życia intymnego. 
(Chwila konsternacji) Nie to miałem na myśli. Zaznam w ten sposób trochę rowerowego sportu, bo na co dzień mój rower stoi w domu i przeszkadza. A tak, pod przymusem, trochę się rozruszam. Tylko ten bruk. Bądźmy szczerzy, to nic miłego. 

Przed chwilą widziałam, jak chłopak z ekipy filmowej specjalnie wabi okruszkami gołębie na drogę, żeby pan mógł w nie wpadać rowerem z pełną prędkością. Mordercy.

A próbowała pani kiedyś przejechać gołębia rowerem? 

Pewnie.

Więc pani wie, że to absolutnie niemożliwe. Gołębiom nie dzieje się krzywda, można nawet powiedzieć, że tutejsze stado jest jednym z głównych aktorów serialu. 


Czy dlatego wybraliście do plenerowych zdjęć Sandomierz? Te ptaki są lepsze od innych?

Sandomierz fotografuje się jak Toskania, przybiera ciepłe kolory, a serial miał być ciepły, przytulny. Oczywiście nie w sensie jakichś rozlanych glutów, ale fajnej życiowej pogody. A taki krajobraz do niej chyba nastraja, proszę się rozejrzeć. Bursztynowe powietrze, pelargonie, czerwone dachy. Takie rzeczy do uśmiechu. 

Spadziste bruki, wąskie uliczki, bladobłękitne niebo. Tak sobie siedzieć i patrzeć... Aż mi przykro, że muszę przejść do tematu, który wymyśliłam.

A co, jest straszny? Czy pani w tym ślicznym, spokojnym mieście tropi sensacje, czy dla pani interesujące są skazy, wady, okropieństwa, rysy? W mieście, we mnie, na planie? Tacy właśnie teraz jesteśmy, my ludzie, takie ma być wszystko w tym spsiałym świecie, w którym skandal stał się miarą sukcesu? 

Pan mnie prowokuje tym wykładem?

A jak pani myśli?

Tak, to od razu widać w pana oczach. Świecą podstępną złośliwością. Nie spodziewałam się tego po dobrym, bogobojnym człowieku. Katoliku. W dodatku praktykującym, prawda?

Tak. 

Przy okazji, ciekawi mnie, jak praktykujący katolik czuje się w roli księdza? Czy to nie bluźnierstwo?

Jak się czuję? Głupio! To deli-katna sytuacja. Jestem aktorem, a noszę szaty liturgiczne i udaję, że odprawiam liturgiczne obrzędy. I to w dodatku w konkretnym kościele, a nie w dekoracji zbudowanej na potrzeby filmu. Ale z dnia na dzień czuję się tam coraz swobodniej i te konflikty wewnętrzne są coraz mniej wyraźne. To oczywiście nie znaczy, że zamierzam pozostać po drugiej stronie ołtarza już na zawsze.

Cieszę się. Zna pan określenie "kościelny atak śmiechu"? Nie chcę pana urazić, ale czy miewacie, częsty w miejscach kultu, odruch chichotania? 
Aż tak nie, chociaż... Była taka sytuacja, kiedy jedna pani statystka piąty czy szósty raz podchodziła do mnie w scenie udzielania komunii. Któryś raz pada komenda "stop!", a ona zatrzymała się z otwartymi ustami akurat przede mną, ale hostii nie dostała. Stoimy tak i ona pyta w końcu: "A czy to, co pan daje, to jest prawdziwa hostia?". Oczywiście uspokoiłem ją, że nie, nie jest poświęcona. To niedopuszczalne. 

Straszny jest teraz skandal w katolickim świecie, bo jakiś Kanadyjczyk wstawił na YouTube film, na którym karmi poświęconą hostią kaczki. U nas pewnie będzie większy, kiedy ktoś swarliwy zacznie pytać o wątek hostii w "Ojcu Mateuszu" i nie posłucha wyjaśnienia. A czy nie dość już skandali wokół polskiego Kościoła? Pedofilia, złodziejstwo, księża o faszystowskich zapędach...

Ja bym odwrócił bieg tej rozmowy. Pani mówi o wielkiej liczbie skandali w Kościele, a gdzie ich nie ma? A pomówienia Leppera? A te wszystkie komisje śledcze, począwszy od afery Rywina? Od wieków wiadomo, że absolutnie każde środowisko ma swoją czarną owcę, która jest zdolna napsuć mnóstwo krwi. A w środowisku kościelnym, które ma wskazywać drogę, pomagać, chronić, poświęcać się ze wszystkich sił, to jest zwyczajnie wyraźniejsze. 

Ludzi chyba najbardziej irytował obyczaj ukrywania występków księży przez duchownych najwyższych rangą. Dobro Kościoła przedkładali nad dobro skrzywdzonych wyznawców.

I właśnie wylezienie tych paskudztw na światło dzienne oznacza początek procesu zdrowienia. Wiemy przynajmniej jedno - nie każdy w tym świecie chce zamieść wszystko pod dywan. Proszę pamiętać, że Kościół w dzisiejszych, skomplikowanych czasach też szuka sobie drogi, jak każdy z nas. Jeśli ma pani coś za złe Kościołowi, wybaczy mu pani, patrząc na siebie i swoje błędy życiowe. A tak w Kościele, jak i poza nim jest mnóstwo tych, którzy wykrzywiają założenia. Ja bym tym ludziom powiedział tylko jedno: pamiętajcie, że katolicyzm w założeniu jest MIŁOŚCIĄ, a nie NIENAWIŚCIĄ! 

Pan prawie wstał. Pan jest idealistą!

A tak, i do tego marzycielem! I dziwi mnie, a nawet wkurza, że po stronie agresywnej i po nieagresywnej modne jest powoływanie się na osobę zmarłego papieża Jana Pawła II, który nigdy nie pokazał po sobie agresji (wystarczyło na niego popatrzeć), nawet jeśli ją w sobie miał. Gniew i niezadowolenie czasem tak, jak w przypadku teologii wyzwolenia, ale nigdy agresji. 


A teologia wyzwolenia mówiła o Chrystusie jako o sprytnym polityku.

I dziwi się pani, że papieża rozgniewała?

Nie. A jak to się stało, że religia w naszym kraju skupia wokół siebie tak wielu ludzi pełnych nienawiści, plujących jadem, agresywnych?

Ludzie pełni kompleksów, na nieszczęście obdarzeni charyzmą (nie ma w historii świata bardziej niebezpiecznej mieszanki), potrafią skupić wokół siebie innych zakompleksionych.

Czas, miejsce i państwo jest tu obojętne. Najsłabszych dodatkowo zastraszają i tak zbiera się grono wyznawców. To się może przytrafić religii i każdemu innemu środowisku. A Jedwabne? A pogrom kielecki? Wiem, nie odpowiadam wprost, ale chyba można zrozumieć, o co mi chodzi. I jeszcze jedno - nie jestem fanem Radia Maryja i czytuję "Gazetę Wyborczą".

I oto religia w naszym kraju przestała zachowywać swoją funkcję - łączenia, wspierania i godzenia. Jak to zmienić?

Niech pani pyta mądrzejszych ode mnie. Jest teraz mnóstwo pretensji do Kościoła, że jest konserwatywny, ale jaki ma być, jeśli nie konserwatywny? Przecież to jego istota. Kościół ma być silny, trwały i - tak! - dogmatyczny. Oczywiście powinien ewoluować wraz ze zmianami cywilizacyjnymi, ale w żadnym wypadku dostosowywać się do wymagań pana Kowalskiego. Co by pomyśleli ludzie o Kościele, który się nagina do każdego życzenia?

Niczym przedstawiciel handlowy. Trochę mnie pan przekonał.

Nie powinniśmy na ten temat rozmawiać, bo o tym, jaki Kościół winien być, debatują zawsze najmądrzejsze głowy, nic nam do tego. Tak jak debatowano na II Soborze Watykańskim, który przyniósł Kościołowi ogromne zmiany.

A może jednak świecki prostak, taki jak pan, pan Kowalski czy ja, powinien zostać wysłuchany?

A czego by pani chciała?

Choćby tego, żeby msza święta przestała wyglądać jak odcinek "Benny Hilla". Pan nie widział zakonnicy w mojej parafii. Jak wielki czarny kot waliła bezładnie łapami w klawisze i fałszywie mruczała. Kiwała się na stołku, kurzyło się z niej jak z komina, bo miała zetlały habit. A religijny obrzęd musi być mistyczny. Wprowadzać w rodzaj transu.

Musi? 

Nie sądzi pan, że za odchodzenie Polaków od Kościoła należy winić także śmieszność obrzędów i fatalną oprawę muzyczną?

Byłem niedawno w Los Angeles na mszy gospel i rzeczywiście jest coś takiego. To bardzo widać - jakiego to daje wiernym kopa, jaki power, zgadzam się, oni wyszli z kościoła i mogli biec zawojować świat. Czułem wręcz pewność, że cokolwiek się z nimi stanie, przeżyją, przetrwają. Byli ogromnie podniesieni na duchu.

A czy nie po to chodzimy do kościoła? Żeby wyjść i z podniesionym czołem poddać się narowom szefa czy wreszcie zabrać dzieci i uciec od męża, który bije nas przez lata?
Nie, nie! Wiara katolicka to wiara serca i rozumu! Nie magiczne obrzędy. Nie prymitywne oddziaływania.

Ilu jest serdecznych i rozumnych? Większość z nas to nieuki i prymitywy.

Dlatego nie uważam, że trafi się do większości społeczeństwa poprzez upajanie ich w kościołach dobrą muzyką (choć w niektórych wypadkach umiejętności organistów mogłyby być trochę lepsze), bo kiedy zaczną chodzić do świątyń świadomie, może być już za późno. Trzeba działać poprzez wykształcenie. Uparte, latami, kształcenie rozumu, charakteru. I wierzę, że każdy człowiek wykształcony staje się mądry, a każdy człowiek mądry staje się dobry. No, może nie każdy.

Czyli na drodze do dobra nie ma innego wyjścia, jak przymusowe poszerzanie horyzontów. Jak to robić?

Prosto! Zaczynamy ab ovo - my, rodzice.

Pan jest ojcem trójki dzieci, wierzę, że pan wie, co robi.

I staram się, jak mogę. Na początek trzeba w miarę możliwości pokazywać dzieciom rzeczy inne niż te, które znają. Dla jednych to będzie wyjazd na drugą półkulę, dla innych wyjazd do miasta, dla innych - sąsiednie województwo. Jako pierwsze okno na świat znakomite są książki. Choć nie wszystkie kierunki medialne mi się podobają, znakomita jest także telewizja. 

Nawołuje pan dzieci do oglądania telewizji? Będzie pan idolem najmłodszych.

I tak masę czasu spędzają przed telewizorem, więc warto zadbać, żeby oglądały rzeczy wartościowe. Są ludzie, którzy świat poza swoim domem, obejściem oglądają tylko tym sposobem.

Ale to nie wystarczy.

Wystarczy na początek, żeby pobudzić ciekawość, a ona może prowadzić dalej do odkrywania inności, następnie do akceptacji. Poznanie sprawia, że przestajemy się bać odmienności.

I przestajemy rzucać w Murzynów bananami.

Tak, oczywiście. Wiem, że mówię banalne rzeczy, ale skoro chce pani rozmawiać o katolickiej wierze z katolikiem, to zacznijmy od rzeczy najprostszych.

Ależ mnie właśnie o to chodzi. W tej masie wyborów ludzie zapomnieli o podstawach. Jak pan wychowuje własne dzieci?

Po prostu daję dobry przykład. To znaczy, czy on jest dobry, nie mnie oceniać. Powiem inaczej - jeśli czegoś wymagam, sam muszę to robić. Do cholery, takie głupoty, jak trzymanie łokci przy sobie podczas jedzenia! Jak mógłbym tego wymagać, sam trzymając łokcie wyżej uszu czy rozwalony nad talerzem zupy... Jak mógłbym wymagać ustawiania kapci w rządku, gdybym sam rozwłóczał je po całym domu? Powiem szczerze - nie do końca jestem zwolennikiem bezstresowego wychowywania dzieci.

Konsekwentni rodzice, stresowe wychowanie, uparte wykształcenie i co jeszcze?

To bardzo ważne - wielkie autorytety.

Wielkie co?

Autorytety.

Są jakieś?

A NIE MA?! To nie jest temat do żartów. Wielkie pozytywne autorytety emanujące pozytywną energią, które mówią: "Próbujmy rozumieć siebie, a nie walczyć, próbujmy współżyć, a nie wojować, budujmy, a nie psujmy".

Oczy się panu świecą, pan w to wierzy naprawdę.

A pani nie?

Wierzę. Kto jest pańskim autorytetem?

Władysław Bartoszewski, który po przejściach w Auschwitz potrafi być rzecznikiem dialogu polsko-niemieckiego. Ogarnął ten świat tak dalece i tak mocno, że przestał się go bać.